Gaziantep'te yaşayan Suriyelilerin sosyo-kültürel adaptasyonunda uluslararası/sivil toplum kuruluşlarının rolü

Abstract

Bu çalışma, Uluslararası Sivil Toplum Kuruluşları (INGO'lar) ve Sivil Toplum Kuruluşlarının (NGO'lar) Türkiye'de mültecilerle ev sahibi toplum arasında uyumun sağlanmasına nasıl katkıda bulunduğunu araştırmaktadır. Araştırma, kamu kurumları, devlet dışı kuruluşlar, uluslararası organizasyonlar ve kar amacı gütmeyen kuruluşların toplumlar içinde birlik ve iletişimi güçlendirmek için benimsedikleri yaklaşımları incelemektedir. Ayrıca, mültecilere yönelik bir yanıt planı olan 3RP Programı'nın, sosyal uyumu teşvik etmeyi amaçlayan girişimler üzerindeki etkisini sunmaktadır. Çalışma, bu programların etkinliğini ve verimliliğini değerlendirmeye odaklanmakta ve INGO'lar tarafından uygulanan girişimler için öneriler sunmaktadır. Mültecileri hedefleyen sosyal uyum projelerini detaylı bir şekilde incelemek için bu araştırma çoklu yöntem yaklaşımı kullanmaktadır. Nitel görüşler, bölgede faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşlarının (NGO'lar ve INGO'lar) temsilcileri ile yapılan görüşmelerle elde edilmektedir. Ayrıca, bu girişimlerin etkileri hakkındaki algılarını ve deneyimlerini toplamak için program katılımcıları ve katılmayanlar arasında nicel bir araştırma yapılmaktadır. Tematik analiz verileri yorumlamak için kullanılırken, veriler içindeki korelasyonları ve trendleri belirlemek için istatistiksel analizler yapılmaktadır. Örneklem büyüklüğünün ve uygulanabilirliğinin sınırlamalarını kabul etmek önemli olsa da, bu bağlamda bu araştırma programın dinamiklerini ve etkilerini anlama konusunda ilerleme kaydetmektedir. Bu anlayış, girişimlerin planlanması ve yönetimi konusunda planlama ve karar verme süreçlerine rehberlik edebilir. Çalışma, mülteci entegrasyonu ve sosyal uyum konusundaki bilgimizi artırırken, müdahil olan akademisyenler ve uygulayıcılar için içgörüler sunmaktadır.This study delves into the pivotal role of International Non-Governmental Organizations (INGOs) and Non-Governmental Organizations (NGOs) in fostering social culture adaptation between refugees and host communities in Gaziantep, Türkiye. It meticulously examines the diverse initiatives deployed by international non-governmental organizations to strengthen the social culture adaption within communities. Notably, the research gives insight into the impact of the 3RP Program(Regional Refugee & Resilience Plan), shedding light on its effectiveness in bolstering social cohesion initiatives. Employing a comprehensive multi-method approach, the study integrates qualitative insights from interviews with NGO and INGO representatives with quantitative data from surveys, capturing the nuanced perceptions and experiences of program participants and non-participants alike. Thematic analysis dissects qualitative findings, offering contextual interpretations, while statistical analysis uncovers the relationship and trends within the dataset. Within the acknowledged constraints of sample size and applicability, this research makes strides in unraveling the impacts of social cohesion programs. Such nuanced understanding becomes instrumental in guiding strategic planning and decision-making for stakeholders involved in refugee integration. This study contributes substantially to the existing knowledge surrounding social cohesion initiatives, catering to the scholarly community and practitioners alike.