Üriner inkontinansı olan kadınlarda pelvik taban sağlığı eğitimi ve egzersiz programının etkinliğinin araştırılması

Abstract

Çalışma üriner inkontinansı olan kadınlarda Pelvik Taban Sağlığı Eğitimi (PTSE) ve pelvik taban egzersiz eğitim programının etkinliğinin araştırılması amacıyla yapıldı. Çalışmaya Stres Üriner İnkontinans (SÜİ) (n=46) ve stres baskın Mikst Üriner İnkontinans (MÜİ) (n=44) semptomu olan toplam 90 hasta dâhil edildi. PTSE alan hastalar süpervizyonsuz grubu (n=29), PTSE ile kombine pelvik taban egzersiz eğitimi programını alan hastalar süpervizyonlu grubu (n=32) ve tedavi almak istemeyen hastalar referans grup olarak kontrol grubu (n=29) oluşturacak şekilde üç gruba ayrıldı. Hastaların tedavi öncesi ve 12. hafta sonunda tedavi sonu değerlendirmeleri yapıldı. Primer ölçüm parametreleri; ped testi, İnkontinans Şiddet İndeksi (İŞİ), Vizüel Analog Skala (VAS), Üriner Distres Envanteri 6 (ÜDE-6), Global Pelvik Taban Rahatsızlık Anketi (GPTRA), 24 saatlik frekans-hacim çizelgesi, sekonder ölçüm parametreleri ise; King Sağlık Anketi, Pelvik Taban Sağlığı Bilgi Testi (PTSBT), Prolapsus ve İnkontinans Bilgi Anketi (PİBA-Üİ), Pelvik Taban ve PTKE Bilgi ve İnanışları Anketi, Global Algılanan Etki Anketi olarak belirlendi. SÜİ ve MÜİ semptomu olan tüm hastaların dâhil edildiği süpervizyonlu ve süpervizyonsuz gruplar karşılaştırıldığında; King Sağlık Anketi'nin kişisel ilişkiler alt parametresi, PİBA-Üİ ve MÜİ semptomu olan hastaların ped testi dışında (p>0,05), tüm parametrelerde süpervizyonlu grupta iyileşme oranı daha yüksekti (p<0,05). SÜİ ve MÜİ semptomu olan hastalara göre yapılan karşılaştırmalarda parametrelerdeki grup içi iyileşme oranlarının benzer olduğu, Üİ tipleri arasında fark bulunmadığı tespit edildi (p>0,05). Sonuç olarak Üİ semptomu olan kadınlara PTSE ve süpervizyonlu pelvik taban egzersiz eğitim programının birlikte uygulanmasının pelvik taban farkındalığını arttırarak hastaların Üİ ile ilişkili semptomlarını azaltıp yaşam kalitelerini iyileştirebileceği sonucuna varıldıThe study was conducted to investigate the effectiveness of Pelvic Floor Health Education (PFHE) and pelvic floor exercise training programme in women with urinary incontinence. A total of 90 patients with symptoms of Stress Urinary Incontinence (SUI) (n=46) and stress-dominant Mixed Urinary Incontinence (MUI) (n=44) were included in the study. The patients divided into three groups as non-supervised group received PFHE (n=29), the supervised group who received PFHE combined with pelvic floor exercise training programme (n=32) and the control group as reference group consisting of patients who did not want to attend treatment (n=29). Evaluations were performed before the treatment and at the end of the 12th week. Pad test, Incontinence, Severity Index (ISI), Visual Analog Scale (VAS), Urinary Distress Inventory 6 (UDE-6), Global Pelvic Floor Bother Questionnaire (GPFBQ), 24-hour frequency-volume chart were determined as primary measurement parameters; the secondary measurement parameters were King's Health Questionnaire, Testing of Pelvic Floor Health Information, Prolapse and Incontinence Knowledge Questionnaire (PIKQ-UI), Pelvic Floor and PFMT Information and Beliefs Questionnaire and Globally Perceived Effect. Compared to the supervised and non-supervised groups in which all patients symptoms with SUI and MUI were included, the recovery rate was higher in the supervised group in all parameters (p<0.05) except the personal relationships sub-parameter of the King's Health Questionnaire, PIKQ-UI and ped tests of MUI patients (p>0.05). In the comparisons made with patients with SUI and MUI, it was found that the intragroup recovery rates in the parameters were similar, and there was no difference between the types of UI (p>0.05). As a result, it was concluded that PFHE combined with supervised pelvic floor exercise training programme can reduce urinary related symptoms of patients with UI and improve their quality of life by increasing pelvic floor awareness.