Hemşirelerde fiziksel aktivite düzeyi ile yaşam kalitesi arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Abstract

Bu çalışma, hemşirelerde fiziksel aktivite düzeyi ile yaşam kalitesi arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amacıyla yapılmış tanımlayıcı tipte bir araştırmadır. Araştırma Haziran-Ekim 2017 tarihleri arasında, gerekli kurumsal izinler alınarak, Adıyaman Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde gerçekleştirildi. Araştırmanın örneklemini çalışmaya katılmayı kabul eden 442 hemşire oluşturdu. Verilerin toplanmasında “Kişisel Bilgi Formu”, “Uluslararası Fiziksel Aktivite Değerlendirme Anketi Kısa Formu”, “SF-36 Yaşam Kalitesi Ölçeği” kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen verilerin istatistiksel analizi, SPSS for Windows Version 21.00 paket programı kullanılarak Ki-kare testi, İki Ortalama Arasındaki Farkın Önemlilik Testi (t test) ve ANOVA testleri ile yapıldı. Hemşirelerin %48’inin fiziksel aktivite düzeyinin düşük, %19.9’unun fiziksel aktivite düzeyinin yeterli olduğu belirlendi. Erkek, bekar ve 20-30 yaş grubundaki hemşirelerin fiziksel aktivite düzeyinin daha yüksek ve gruplar arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulundu. Hemşirelerin yaşam kalitesi puan ortalamaları sırasıyla, fiziksel fonksiyon için 74.98±19.93, fiziksel fonksiyona bağlı rol kısıtlılığı için 70.99±37.93, bedensel ağrı için 64.02±20.01, genel sağlık için 56.54±15.62, mental sağlık için 64.48±16.24, emosyonel fonksiyona bağlı rol kısıtlılığı için 69.39±40.38, sosyal fonksiyon için 62.75±25.75 ve canlılık/enerji alt boyutu için 53.59±19.55 olarak bulundu. Yaş, cinsiyet, eğitim, medeni durum, beden kitle indeksi, kronik hastalık ve sürekli ilaç kullanma durumlarının yaşam kalitesinin alt boyutlarını etkileyen faktörler olduğu görüldü. Hemşirelerin fiziksel aktivite düzeyleri arttıkça yaşam kalitesinin tüm alt boyut puanlarının arttığı, emosyonel rol kısıtlılığı hariç tüm alt boyutlarda yaşam kalitesi ile fiziksel aktivite düzeyleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu görüldü. Sonuç olarak, fiziksel aktivitenin yaşam kalitesini arttırdığını, fiziksel aktivite düzeyi arttıkça yaşam kalitesinin de yükseldiği belirlendi.