Evli bireylerde ilişki istikrarının ilişkisel yılmazlık ve sosyal ilgiyle ilişkisinin incelenmesi

Abstract

Bu çalışmanın genel amacı, evli bireylerin ilişki istikrarının ilişkisel yılmazlık ve sosyal ilgiyle ilişkisini incelemektir. Bu amaç doğrultusunda araştırmanın modeli nicel araştırma modellerinden korelasyonel araştırma deseni tercih edilmiştir. Araştırmaya katılan evli bireylerin belirlenmesi sürecinde seçkisiz olmayan örnekleme yöntemlerinden amaçsal örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, Gaziantep'te yaşayan 258'i kadın (%65,8) ve 134'ü erkek (%34,2) olmak üzere 392 evli birey oluşturmaktadır. Veriler analiz edilirken bağımsız t- testi, tek yönlü varyans analizi ve hiyerarşik regresyon analizleri kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre, ilişki istikrarı toplam puanının eğitim durumu ve rutin beraberlik sıklığı düzeyleri bakımından anlamlı olarak farklılaşırken; cinsiyet ve sosyoekonomik düzeyleri bakımından farklılaşmadığı görülmüştür. Demografik değişkenler ilişki istikrarı alt boyutları bakımından incelendiğinde, ilişki doyumu, ilişki yatırımı ve bağlanım boyutları sosyoekonomik düzeyler bakımından anlamlı farklılıklar göstermezken, seçeneklerin niteliğini değerlendirme boyutu anlamlı olarak farklılaşmaktadır. Yakınları ziyaret sıklığına göre ilişki doyumu, seçeneklerin niteliğini değerlendirme ve bağlanım düzeyleri anlamlı olarak farklılaşırken, ilişki yatırımı boyutunda anlamlı bir fark bulunmamıştır. İlişki istikrarının dört alt boyutu rutin beraberlik sıklığı düzeyleri bakımından anlamlı olarak farklılaşmaktadır. Değişkenler arasındaki ilişkiler incelendiğinde, ilişki istikrarı, ilişkisel yılmazlık ve sosyal ilgi arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişkinin olduğu sonucuna varılmıştır. Hiyerarşik regresyon analizi sonuçlarına göre, ilişki istikrarındaki varyansın %24'ünün ilişkisel yılmazlık, %2'sinin sosyal ilgi ile açıklandığı ve her iki değişkenin ilişki istikrarının yaklaşık %26'sını açıkladığı görülmüştür. Elde edilen bu bulgulara göre evli bireylerin ilişki istikrarları, ilişkisel yılmazlık ve sosyal ilgi değişkenleri ile açıklanabilmektedir.In the context of the general purpose of this study, it was aimed to examine the relationship between relationship stability of married individuals and relational resilience and social interest. For this purpose, correlational research design was preferred among quantitative research models. Purposive sampling method, one of the non-random sampling methods, was used in the process of determining the married individuals participating in the study. The study group of the research consists of 392 married individuals living in Gaziantep, 258 of whom are female (65.8%) and 134 of whom are male (34.2%). Independent t-test, one-way analysis of variance and hierarchical regression analysis were used to analyze the data. According to the findings, it was observed that the total score of relationship stability differed significantly in terms of education level and frequency of routine togetherness, but not in terms of gender and socioeconomic status. When demographic variables were analyzed in terms of relationship stability sub-dimensions, relationship satisfaction, relationship investment and commitment dimensions did not show significant differences in terms of socioeconomic levels, while the dimension of evaluating the quality of options differed significantly. While relationship satisfaction, evaluation of the quality of options and attachment levels differed significantly according to the frequency of visiting relatives, no significant difference was found in the dimension of relationship investment. The four sub-dimensions of relationship stability differ significantly according to the frequency of routine togetherness. When the relationships between the variables were analysed, it was concluded that there was a significant positive relationship between relationship stability, relational resilience and social interest. According to the results of the hierarchical regression analysis, 24% of the variance in relationship stability was explained by relational resilience and 2% by social interest, and both variables explained approximately 26% of relationship stability. According to these findings, relationship stability of married individuals can be explained by relational resilience and social interest variables.