TÜRK MEDENİ HUKUKUNDA TAŞINMAZ SATIŞ VAADİ SÖZLEŞMESİNİN HUKUKİ NİTELİĞİ VE HÜKMÜ

Abstract

Kanaatimize göre, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi, TBK'nun 29. maddesi anlamında bir önsözleşmedir. Aksi yönde düşünen yazarlar ve eleştirileri, teorik planda tutarlı olsa da, yürürlükte bulunan hukuk normları, taşınmaz satış vaadi ile satış sözleşmesi arasında kesin bir ayrım yapmaktadır. Taşınmaz satış vaadi sözleşmesini düzenleme yetkisinin noterlere hasredilmesi de isabetli değildir. Tapu memuru da bu sözleşmeyi düzenleyebilmelidir. Bizim düşüncemize göre, asıl satış sözleşmesinin yapılması borcu, taşınmaz satış vaadi sözleşmesinin yapıldığı anda doğar. Bu borç ifa edilmezse, ilgilinin, açacağı tek bir dava ile aynı zamanda tescili de isteyebileceği genel olarak kabul edilmektedir. Bu yaklaşım, özellikle usul ekonomisi bakımından da tercih edilebilir gözükse de, satış ile satış vaadi ayrımını ortadan kaldırmaktadır

In our opinion, promise to sell real estate agreement is a preliminary agreement according to TBK 29. Even though the writers and their opposing views are consistent theoretically, the functioning law norms make certain differentiation between promise to sell agreements and sales agreements. Also it is not appropriate that only notaries has the authority to perform promise to sell real estate agreements. Land registry officers must be able to perform this agreement too. In our opinion, the obligation of making the original sales agreement occurs at the moment the promise to sell real estate agreement is made. It is generally acknowledged that if this obligation is not executed the person concerned may ask for the registry with a single case. Even though this approach seems preferable especially with regard to procedural economy, it eliminates the separation between the sale and the promise of sale