Çocuk merkezli oyun terapisi ile deneyimsel oyun terapisinin 4-6 yaş arası çocukların kaygı düzeyine etkisinin karşılaştırılması

Abstract

Araştırmada Çocuk Merkezli Oyun Terapisi ile Deneyimsel Oyun Terapisinin çocuklarda görünen kaygı üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Ayrıca çalışmada terapiye, oyun terapisine ve terapiste güvenin terapi sonuçları üzerindeki etkisine de bakılmıştır. Araştırma 4-6 yaş aralığındaki çocuklar üzerinde uygulanmıştır. Araştırma kapsamında deney ve kontrol grupları oluşturulmuştur. Her bir deney grubunda 6 ve kontrol grubunda da 6 olmak üzere toplam 18 çocuk araştırmaya dahil edilmiştir. Çocukların kaygılarını ölçmek amacı ile Yeniden Düzenlenmiş Okul Öncesi Kaygı Ölçeği (YD-OÖKÖ) kullanılmıştır. Ebeveynlerin terapiye, oyun terapisine ve terapiste güvenlerini ölçmek amacı ile 10'lu likert ölçek verilmiştir. Demografik bilgiler ise Demografik Bilgi Formu yolu ile toplanmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalarda normal dağılım göstermeyen sürekli değişkenlerin iki grup arasında karşılaştırılmasında Mann–Whitney U testi, normallik varsayımının karşılandığı durumlarda ise Independent Samples t Test kullanılmıştır. Üç ve üzeri gruplarda ise normallik varsayımı karşılanmıyorsa Kruskal-Wallis, normallik varsayımının karşılandığı durumda One-Way ANOVA ve Post-Hoc testler uygulanmıştır. Grup içi karşılaştırmalarda ise normallik varsayımı göz önüne alınarak Wilcoxon İşaretli Sıra Testi veya Dependent Samples t Test kullanılmıştır. Sürekli değişkenler arasındaki ilişkiler ise Spearman korelasyon analizi ile incelenmiştir. Araştırma Çocuk Merkezli Oyun Terapisi ile Deneyimsel Oyun Terapisi'nin kaygı üzerinde etkili olduğunu göstermiştir. Her iki yaklaşımın karşılaştırmasına yaklaşımlar arasında kaygı üzerinde anlamlı bir fark bulunamamıştır. Ayrıca, terapiye olan güven ile terapi sonuçları arasında anlamlı bir ilişki bulunurken, ekole ve terapiste olan güven ile terapi sonuçları arasında anlamlı bir ilişkiye rastlanmamıştır.

The study investigated the effects Child-Centered Play Therapy and Experiential Play Therapy, on anxiety in children. In addition, the study investigated the effects of trust in therapy, play therapy, and the therapist on therapy results.The study was conducted on children between the ages of 4 and 6. Experimental and control groups were formed within the scope of the study. A total of 18 children were included in the study, 6 in each experimental group and 6 in the control group The Revised Anxiety Scale for Preschool Children was used to measure children's anxiety. A 10-point Likert scale was used to measure parents' trust in therapy, play therapy, and the therapist. Demographic information was collected via the Demographic Information Form. In comparisons between groups, the Mann–Whitney U test was used to compare continuous variables that did not show a normal distribution between two groups, and the Independent Samples t Test was used in cases where the assumption of normality was met. In groups of three or more, if the normality assumption was not met, Kruskal-Wallis and if the normality assumption was met, One-Way ANOVA and Post-Hoc tests were applied. In intra-group comparisons, Wilcoxon Signed Rank Test or Dependent Samples t Test was used considering the normality assumption. Relationships between continuous variables were examined with Spearman correlation analysis. The study showed that Child-Centered Play Therapy and Experiential Play Therapy were effective on anxiety. No significant difference was found on anxiety between the approaches in the comparison of both approaches. In addition, while there was a significant relationship between trust in therapy and therapy results, there was no significant relationship between trust in school and therapist and therapy results.