Brakial pleksus yaralanması olan çocuklarda ayna terapisinin etkinliğinin incelenmesi

Abstract

Çalışmamızın amacı brakial pleksus yaralanması olan çocukların rehabilitasyonunda uygulanan tedaviye dahil edilen ayna terapisinin etkinliğini araştırmaktır. Çalışmamıza rehabilitasyon merkezine devam eden brakial pleksus yaralanması tanısı almış 6-18 yaş arası çocuklar alındı. Brakial pleksus yaralanması olan 20 birey randomize olarak iki gruba ayrıldı. Birinci gruba (n=10) rutin fizyoterapi ve ayna terapisi, ikinci gruba (n=10) sadece rutin fizyoterapi programı uygulandı. Her iki grup da 16 seans tedaviye alındı. Bireylere tedavi öncesi ve tedavi sonrası Aktif Hareket Skalası (AHS), Modifiye Mallet Skorlaması (MMS), El Kavrama Gücü Ölçüm Testi, Parmak Kavrama Gücü Ölçüm Testi, Kutu ve Blok Testi (KBT), Dokuz Delikli Peg Testi (DDPT) ve Eklem Hareket Açıklığı Ölçümü yapıldı. Çalışmamızdaki tüm bireylerin yaş ortalaması 11.35±4.12 yıldır. Grup içi karşılaştırmalarda eklem hareket açıklığı değerleri açısından her iki grupta da değişiklik belirlenmedi (p>0.05). Ayna terapisi grubunda yalnızca el bileği eklem hareket açıklığı değerlerinde tedavi sonrası iyileşme görüldü (p<0.05). Aktif hareket skalası değerlerinde ve modifiye mallet skorlarında her iki grupta da değerlerde artış belirlenmedi (p>0.05). Ayna grubunda hem el kavrama gücünde hem de parmak kavrama gücünde artış belirlenirken, kontrol grubunda yalnızca parmak kavrama gücünde tedavi sonrası artış oldu (p>0.05). DDTT ve KBT değerlerinde her iki grupta da iyileşmeler saptandı (p<0.05). Gruplar arası karşılaştırmada ayna ve kontrol grubu tedavi sonrasında tüm parametreler açısından benzer bulundu. Çalışmamızda ayna terapisinin rutin rehabilitasyon protokolüne ilave edilmesinin herhangi bir üstünlüğü gösterilememiştir.The aim of our study is to investigate the effectiveness of mirror therapy, which is included in the treatment applied in the rehabilitation of children with brachial plexus injury. Children between the ages of 6 and 18 who were diagnosed with brachial plexus injury attending the rehabilitation center were included in our study.20 individuals with brachial plexus injury were randomly divided into two groups.Routine physiotherapy and mirror therapy were applied to the first group (n=10), and only routine physiotherapy program was applied to the second group (n=10).Both groups received 16 sessions of treatment.Before and after treatment,Active Movement Scale (AHS), Modified Mallet Scoring (MMS), Hand Grip Strength Measurement Test, Finger Grip Strength Measurement Test, Box and Block Test (KBT), Nine-Hole Peg Test (DDPT) and Joint range of motion measurementwere administered to individuals. The avarage age of all individuals in our study is 11.35±4.12 years.In intragroup comparisons, no change was detected in both groups in terms of range of motion values (p>0.05).In the mirror therapy group, after treatment,improvement was seenonly at the wrist range of motion values (p<0.05).Active movement scale values and modified mallet scores did not increase in both groups (p>0.05).While there was an increase in both hand grip strength and finger grip strength in the mirror group, there was an increase in only finger grip strength after treatment in the control group (p>0.05).Improvements were found in DDTT and CBT values in both groups (p<0.05).In the comparison between the groups, the mirror and control groups were found to be similar in all parameters after the treatment.In our study, no superiority was demonstrated for adding mirror therapy to the routine rehabilitation protocol.