Kronik bel ağrılı kadınlarda dansla tedavinin denge, düşme, vücut farkındalığı ve fonksiyonellik üzerine etkisinin incelenmesi

Abstract

Bu çalışma dansla tedavinin kronik bel ağrılı hastalarda denge, düşme, vücut farkındalığı ve fonksiyonellik üzerine etkisini incelemek amacıyla yapıldı. Çalışmaya katılan 40 kadın hasta dansla tedavi (45,70±11,32 yıl) ve kontrol grubu (46,50±7,16 yıl) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Dansla tedavi grubundaki hastalara 8 hafta boyunca haftada 3 gün farklı dans türlerinin koreografilerinden hasta grubuna uygun olarak bireyselleştirilmiş dansla tedavi programı uygulandı. Kontrol grubu ise klasik egzersiz tedavisi programına alındı. Tüm katılımcılara programlarının başında, ortasında ve sonunda değerlendirme yapıldı. Değerlendirmede demografik bilgileri alındıktan sonra hastaların bilateral bacak uzunluk ölçümü, lumbar fleksiyon, ekstansiyon, sağ lateral fleksiyon ve sol lateral fleksiyon gonyometrik ölçümleri ve bel ve kalça çevre ölçümleri alındı. Hastalara ağrıyı değerlendirmek için McGill Ağrı Ölçeği Kısa Formu, fonksiyonelliği ölçmek için Oswestry Disabilite İndeksi, vücut farkındalığını değerlendirmek için Vücut Farkındalık Oran Anketi, algılanan sağlık düzeyini değerlendirmek için Nottingham Sağlık Profili Anketi, kinezyofobiyi ölçmek için Tampa Kinezyofobi Ölçeği ve yaşam kalitesini ölçmek için Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği- Kısa Form (WHOQOL-BREF) uygulandı ve düşme riskini değerlendirmek için "Zamanlı Kalk Yürü" testi ve dengeyi değerlendirmek için Y denge testi yapıldı. Tedavilerin sonunda her iki gruptan da tedavi memnuniyetlerini 11'li likert soruda (0= hiç memnun kalmadım, 10= çok memnun kaldım) belirtmeleri istendi. Tedaviler tamamlandığında kontrol grubunda da dansla tedavi grubunda da değerlendirilen tüm parametrelerde iyileşme saptandı (p<0,05). Ancak dansla tedavi programı eklem hareket açıklığını, fonksiyonelliği, vücut farkındalığını, yaşam kalitesini, algılanan sağlık düzeyini, dengeyi arttırmada ve ağrıyı, kinezyofobiyi ve düşme riskini azaltmada klasik tedavi grubuna göre daha etkili bulundu (p<0,05). Tedavi memnuniyetleri incelendiğinde ise dansla tedavi grubu hastalarının kontrol grubu hastalarına göre tedavi programlarından daha memnun oldukları saptandı (p<0,05). Dansla tedavi eğitiminin kronik bel ağrılı hastalarda dengeyi, vücut farkındalığını, fonksiyonelliği iyileştirmede ve düşme riskini azaltmada etkili bir tedavi yöntemi olarak kullanılabileceği sonucuna varıldı.

This study was conducted to examine the effects of dance therapy on balance, falling risk, body awareness and functionality in patients with chronic low back pain. Forty female patients who participated in the study were divided into two groups, one as the dance therapy group and the other one as the control group. An individualized dance therapy program consisting of choreographies of different dance genres was applied to the patients in the dance therapy group in accordance with the needs of the patient group 3 days a week for 8 weeks. The control group was included in the classical exercise therapy program. Both groups were evaluated at the beginning, in the middle and at the end of their programs. After the demographic information was obtained in the evaluation, bilateral leg length measurements, lumbar flexion, extension, right lateral flexion and left lateral flexion goniometric measurements and waist and hip circumference measurements were performed. Patients were given the McGill Pain Scale Short Form to measure pain, the Oswestry Disability Index to measure functionality, the Body Awareness Ratio Questionnaire to measure body awareness, the Nottingham Health Profile Questionnaire to measure perceived health level, the Tampa Scale for Kinesiophobia to measure kinesiophobia, and the World Health Organization The Quality of Life Scale-Short Form was administered to measure quality of life, and the Timed Up and Go Test was used to assess the falling risk, and the Y balance test to assess balance. At the end of the treatments, both groups were asked to indicate their satisfaction with the treatment on an 11-point likert scale. When the treatments were completed, improvement was detected in all parameters evaluated in both the control group and the dance therapy group (p<0,05). However, the dance therapy program was found to be more effective than the classical treatment group in increasing range of motion, functionality, body awareness, quality of life, perceived health level, balance and in reducing pain, kinesiophobia and risk of falling (p<0,05). It was determined that the patients in the dance therapy group were more satisfied with the treatment programs than the patients in the control group (p<0,05). It was concluded that dance therapy training can be used as an effective treatment method in increasing balance, body awareness, functionality and in reducing risk of falling in patients with chronic low back pain