Bruksizmi olan temporomandibular eklem disfonksiyonlu bireylerde telerehabilitasyonun etkinliğinin araştırılması

Abstract

Ezgi Hatice ABACI, Bruksizmi Olan Temporomandibular Eklem Disfonksiyonlu Bireylerde Telerehabilitasyonun Etkinliğinin Araştırılması. Hasan Kalyoncu Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Gaziantep, 2022. Bu çalışma, bruksizmi olan temporomandibular eklem disfonksiyonlu (TMD) bireylerde telerehabilitasyonun, ağrı ve oral davranışlar üzerinde etkinliğinin araştırılması amacıyla yapıldı. Çalışmamıza bruksizmin eşlik ettiği, TMD tanısı almış 18-65 yaş arası 40 birey dahil edildi. Bireyler, randomize olarak telerehabilitasyon (n=20) ve ev egzersizi (n=20) olarak iki gruba ayrıldı. Demografik bilgiler, postür, servikal ve temporomandibular eklem hareket açıklıkları değerlendirildi. Ayrıca, ağrı şiddeti Vizüel Analog Skalası (VAS) ve McGill Ağrı Anketi ile, boyun özürlülük seviyesi Boyun Özürlülük İndeksi (BÖİ) ile, baş ağrısı Baş Ağrısı Etki Testi (HİT-6) ile, yorgunluk Yorgunluk Şiddet Skalası (FSS) ile, uyku kalitesi Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi (PUKİ) ile, TMD şiddeti Fonseca Anketi ile, oral alışkanlıklar Oral Alışkanlıklar Anketi (OBC) ile, yaşam kalitesi Ağız Sağlığı Etki Profili (OHIP-14) ile ve kaygı durumu Sürekli-Durumluk Kaygı Envanteri (STAI) ile değerlendirildi. İki gruba da ilk değerlendirmenin ardından hasta eğitimi ve egzersizler öğretildi. Her iki gruptan egzersizleri her gün, günde üç defa ve 8 hafta süresince yapmaları istendi ve gruplara haftada bir kez hatırlatma mesajı atıldı. Telerehabilitasyon grubundaki bireylere ayrıca, haftada bir kez WhatsApp video üzerinden 8 hafta boyunca egzersizler yaptırıldı. Ölçümler tedavi başı, tedavi ortası (4. hafta) ve tedavi sonrası (8. hafta) olmak üzere üç kez tekrarlandı. Grup içi etkinliğe bakıldığında her iki grupta da tüm parametrelerde tüm zaman dilimlerinin kendi içinde anlamlı gelişme olduğu (p<0.05), telerehabilitasyon grubunun değerlerin ev egzersiz programına göre anlamlı fark yarattığı görüldü (p<0.05). Çalışmanın sonucunda bruksizmi olan TMD'li bireylerin tedavisinde telerehabilitasyon grubunun, ağrı, TME ve servikal eklem hareket açıklığı, yorgunluk, uyku kalitesi, baş ağrısı, oral davranışlar, kaygı ve yaşam kalitesi değerlerinde ev egzersizi grubuna göre anlamlı iyileşme sağladığı bulundu (p<0.05). Telerehabilitasyon modeli ile uygulanan egzersiz tedavisinin COVID-19 pandemi süreci gibi durumlarda, tedavi için kliniklere gidemeyen TMD'li hastalar için bir alternatif olduğu görüşüne varıldı. Gelecekte yüzyüze tedavinin telerehabilitasyon yöntemleriyle karşılaştırmalı çalışmaların yapılması ve daha uzun dönem takip sonuçlarının araştırılmasını önermekteyiz. Anahtar Kelimeler: Temporomandibular Eklem Disfonksiyonu, Bruksizm, Telerehabilitasyon, Egzersiz, EğitimEzgi Hatice ABACI, Investigation of the Effectiveness of Telerehabilitation in Patients with Bruksizm- Induced Temporomandibular Joint Dysfunction. Hasan Kalyoncu University, Institute of Health Sciences, Department of Physiotherapy and Rehabilitation, Master's Thesis, Gaziantep, 2022. This study was conducted to investigate the effectiveness of telerehabilitation on pain and oral behaviors in individuals with temporomandibular joint dysfunction (TMD) with bruxism. 40 individuals between the ages of 18-65 who were diagnosed with TMD and accompanied by bruxism were included in our study. Individuals were randomly divided into two groups telerehabilitation (n=20) and home exercise (n=20). Demographic information, posture, and cervical and temporomandibular joint range of motion were evaluated. In addition, pain severity was determined by the Visual Analogue Scale (VAS) and McGill Pain Questionnaire, neck disability by the Neck Disability Index (BDI), headache by the Headache Impact Test (HIT-6), fatigue by the Fatigue Severity Scale (FSS), sleep quality by the Pittsburgh Sleep Quality Index (PUKI), TMD severity by the Fonseca Questionnaire, oral habits by the Oral Habits Questionnaire (OBC), quality of life by the Oral Health Impact Profile (OHIP-14), and anxiety status by the Trait-State Anxiety Inventory (STAI). Patient education and exercises were taught to both groups after the initial assessment. Both groups were asked to do the exercises every day, three times a day for 8 weeks, and a reminder message was sent to the groups once a week. Individuals in the telerehabilitation group were also given exercises over WhatsApp video once a week for 8 weeks. Measurements were repeated three times, at the beginning of the treatment, in the middle of the treatment (4th week), and after the treatment (8th week). When the in-group activity was examined, it was observed that there was a significant improvement in all periods in all parameters in both groups (p<0.05), and the values in the telerehabilitation group made a significant difference compared to the home exercise program (p<0.05). As a result of the study, it was found that the telerehabilitation group made a significant difference in the treatment of TMD individuals with bruxism compared to the home exercise group on pain, range of motion, fatigue, sleep quality, headache, oral behaviors, anxiety and quality of life (p<0.05). It was concluded that exercise therapy applied with the telerehabilitation model is an alternative for patients with TMD who may not have access to direct care to the clinics for treatment in cases such as the COVID-19 pandemic process. In the future, we may suggest that conducting comparative studies of face-to-face treatment with telerehabilitation methods and investigating the results of longer-term follow-up may increase the value of the study. Key Words: Temporomandibular Joint Dysfunction, Bruxism, Telerehabilitation, Exercise, Education