Pediatrik rehabilitasyon alanında çalışan fizyoterapistlerde fiziksel aktivitenin mesleki tükenmişlik, depresyon ve uyku kalitesi üzerine etkisinin araştırılması

Abstract

Araştırmamız, rehabilitasyon merkezinde çalışan fizyoterapistlere uygulanan fiziksel aktivite programının yaşam kalitesi, mesleki tükenmişlik, depresyon ve uyku kalitesi üzerine etkisini araştırmak amacıyla yapıldı. Çalışmaya 35 fizyoterapist dahil edildi. Bireyler gönüllülük esasına bağlı olarak, kontrol grubu (n=11) ve eğitim grubu (n=24) olarak ikiye ayrıldı. Eğitim grubuna 12 hafta fiziksel aktivite (haftada 7 gün / 40.000-65.000 adım) verildi. Kontrol grubuna günlük faaliyetleri haricinde ekstra fiziksel aktivite verilmedi. On iki haftalık fiziksel aktivite öncesi ve sonrasında her iki gruba dahil olan fizyoterapistlerin mesleki tükenmişliği Maslach Tükenmişlik Ölçeği, yaşam kalitesi EQ-5D Yaşam Kalitesi Ölçeği, uyku kaliteleri Pittsburg Uyku Kalitesi, depresyonları Beck Depresyon Ölçeği ve iş doyumlarını Minnesota İş Doyum Ölçeği ile değerlendirildi. On iki hafta sonunda eğitim ve kontrol gruplarında iş doyum, uyku kalitesi, depresyon düzeyi düzeylerinde değişim saptanmadı (p>0,05). Kontrol grubunda 12 hafta sonunda yaşam kalitesi düzeyinde anlamlı bir iyileşme gözlemlendi (p<0,05). Mesleki tükenmişlik düzeyinde ise eğitim grubunda on iki hafta sonunda düşük kişisel başarı düzeyinde azalma belirlenirken (p<0,05); duygusal tükenme, duyarsızlaşma düzeylerinde değişim saptanmadı (p>0,05). Gruplar arası değerlendirmeler incelendiğinde eğitim grubu lehine mesleki tükenmişlik parametresinin duyarsızlaşma parametresinde iyileşme görüldü (p<0,05), diğer tüm parametrelerde ise fark gözlemlenmedi (p>0,05). Fizyoterapistlerin günlük yaşamlarındaki fiziksel aktivitelerine eklenen fiziksel aktivitenin, mesleki tükenmişlik envanterinin düşük kişisel başarı ve duyarsızlaşma alt parametreleri üzerinde etkili olduğu, depresyon ve yaşam kalitesi üzerinde etkili olmadığı sonucuna varıldı.

Our research was carried out to investigate the effects of the physical activity program applied to physiotherapists working in the rehabilitation center on quality of life, occupational burnout, depression and sleep quality. Thirty f physiotherapists were included in the study. Subjects were divided into two groups as control group (n=11) and training group (n=24) on a voluntary basis. The training group was given 12 weeks of physical activity (7 days a week / 40,000-65,000 steps). No extra activities were given to the control group, except for their daily activities. The occupational burnout of the physiotherapists included in both groups before and after 12 weeks of physical activity was evaluated with the Maslach Burnout Scale, their quality of life with the EQ-5D Quality of Life Scale, their sleep quality with the Pittsburg Sleep Quality, their depression with the Beck Depression Scale and their job satisfaction with the Minnesota Job Satisfaction Scale. At the end of 12 weeks, there was no change in the levels of job satisfaction, sleep quality, and depression levels in the training and control groups (p>0.05). A significant improvement in quality of life was observed in the control group (p<0.05). In the level of professional burnout, a decrease was found in the low personal achievement level in the training group (p<0.05) while there was no change in emotional exhaustion and depersonalization levels (p>0.05). When the evaluations between the groups were examined, a significant improvement was observed in the depersonalization parameter of the occupational burnout parameter (p<0.05), while no difference was observed in all other parameters (p>0.05). It was concluded that the physical activity added to the physical activities of the physiotherapists in their daily lives was effective on the low personal achievement and depersonalization sub-parameters of the occupational burnout inventory, but not on depression and quality of life.