Algılanan Ebeveyn Tutumları Ve İntihar Amacı Olmayan Kendine Zarar Verme Davranışı İlişkisinde Duygu Düzenleme’nin Aracı Rolünün İncelenmesi

Abstract

Bu çalışmada, algılanan ebeveyn tutumları ile intihar amacı olmayan kendine zarar verme davranışı ilişkisinde duygu düzenleme becerilerinin aracı bir rolü olup olmadığını belirlemek amaçlanmıştır. Bu amaçla yürütülen çalışma, korelasyonel yöntem kullanılarak yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubu, Gaziantep Açık Ceza İnfaz Kurumunda bulunan ve yaşamları boyunca en az bir kez kendine zarar verme davranışı sergilemiş 18-52 yaş aralığındaki 150 erkek hükümlüden oluşmaktadır. Araştırmanın çalışma grubunun oluşturulması aşamasında amaçlı ve uygun örnekleme tekniği kullanılmıştır. Araştırma verileri Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Kısaltılmış Algılanan Ebeveyn Tutumları Ölçeği, Duygu Düzenlemede Güçlükler Envanteri ve Kendine Zarar Verme Davranışı Değerlendirme Envanteri kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizi Bağımlı Gruplar için T-testi, Mann- Whitney U testi, Kruskal-Wallis Non-Parametrik Varyans Analizi, Pearson Korelasyon Katsayısı ve Çoklu Lineer Regresyon Analizi kullanılarak yapılmıştır. Çalışmanın sonucunda algılanan ebeveyn tutumları ve intihar amacı olmayan kendine zarar verme davranışı üzerinde, duygu düzenlemenin stratejiler alt boyutunun aracı bir rolü olduğu bulunmuştur. Elde edilen bulgular alanyazın doğrultusunda tartışılmıştır.