Humanitarian aid as foreign policy: The case of Syria, 2012-2020

Abstract

Bu çalışma, dış politika ve yardım arasındaki ilişki konusunda bir anlayış sağlayarak dış yardımın yumuşak bir güç aracı olarak rolünü araştırmayı amaçlamaktadır. Araştırma, 2012'den 2020'ye kadar Suriye krizine insani müdahale durumunu, Suriye'ye en büyük bağışçılardan beşine odaklanarak incelemektedir. Bu bağışçılar: ABD, İngiltere, Avrupa Birliği, Almanya ve Katar'dır. Çalışma, kapsamlı bir literatür taramasının yanı sıra konuyla ilgili önemli saha deneyimine sahip yardım aktörleriyle yapılan röportajlara dayanmaktadır. Çalışmanın bulguları, çoğu durumda 'dış yardım' nosyonu dışişleri bakanlıklarının sorumluluğuna düştüğü için yardım ve dış politikanın iç içe geçtiğini açıkça göstermektedir. İnsani zorunlulukların yanı sıra, genel dış politika gündeminden aşağı doğru basamaklanan karar alma sürecinde jeopolitik mülahazaların önemli bir önemi vardır. Ayrıca bağışçı ülkenin stratejik çıkarları da karar alma kararına katkı sağlamaktadır. Öne çıkan temalar ulusal güvenlik, terörle mücadele, göç akınını önleme ve ekonomik hedeflerdir. Çalışma ayrıca, BM Güvenlik Konseyi'ndeki Rusya vetolarına ve Suriye Hükümeti'nin yardımları bir silah olarak kullanmasına odaklanarak yardımın ne ölçüde aşırı haliyle siyasileştirilebileceğini de ortaya koymaktadır. Literatür taramasının bulguları, insani yardım alanında ve insani yardım-dış politika ekseninde önemli deneyime sahip dokuz uzmanla yapılan görüşmelerle de çapraz kontrol edilmektedir. Son olarak, çalışma insani uygulayıcılara bir dizi öneri sunmaktadır.

This study aims to explore the role of foreign aid as a soft power tool by providing an understanding of the interrelation between foreign policy and aid. The research presents the case of the humanitarian response to the Syria crisis from 2012 till 2020, with a focus on five major donors to Syria: The United States, the United Kingdom, the European Union, Germany, and Qatar. The study is based on an extensive literature review as well as interviews with aid actors. The findings of the study unambiguously demonstrate that aid and foreign policy are intertwined since, in most cases, 'foreign aid' falls under the responsibility of foreign ministries. Besides the humanitarian imperative, the geopolitical account has significant importance in the decision-making process that cascades down from the general foreign policy agenda. In addition, the strategic interests of the donor country are contributing to the decision making. The prominent themes are national security, tackling terrorism, preventing immigration influx, and economic goals. The study also demonstrates the extent to which aid can be politicised in its extreme form by focusing on Russian vetoes in the UN Security Council and the Syrian Government's weaponisation of aid. The findings of the literature review are also crosschecked through interviews conducted with nine experts who have significant experience in humanitarian, and humanitarian-foreign policy nexus. Finally, the study provides a set of recommendations to humanitarian practitioners.