El osteoartritli hastalarda nöromobilizasyon, tendon kaydırma ve robotik yardımcı cihaz kullanımının ağrı, kavrama kuvveti ve el fonksiyonlarına etkisinin araştırılması

Abstract

El osteoartritli hastalarda nöromobilizasyon, tendon kaydırma ve robotik yardımcı cihaz kullanımının ağrı, kavrama kuvveti ve el fonksiyonlarına etkisini araştırmak amaçlandı. Çalışmaya 30 kadın, 9 erkek ve yaşları 45-87 yıl arasında değişen 39 hasta dahil edildi. Bireyler nöromobilizasyon (n=13), tendon kaydırma (n=13) ve robotik yardımcı cihaz (n=13) grubu olarak üç gruba ayrıldı. Tüm gruplara egzersiz eğitimi verildi. Nöromobilizasyon (NM) grubuna ek olarak median, ulnar ve radial sinir mobilizasyonu, tendon kaydırma (TK) grubuna tendon kaydırma egzersizleri, robotik yardımcı cihaz (RYC) grubuna robotik eldiven ile pasif eklem hareketleri uygulandı. Bireyleri değerlendirmek için vizüel analog skalası (VAS), Avustralya- Kanada el osteoartrit indeksi (AUSCAN), McGgill Ağrı Ölçeği, kol, omuz ve el sorunları hızlı anketi (QUİCK DASH), jebsoen taylor el fonksiyon testi (JHFT) ve dinamometre kullanıldı. Çalışma 8 hafta, haftada 3 gün olarak yapıldı. Ağrı açısından incelendiğinde NM ve TK grubunda RYC grubuna göre anlamlı fark görüldü(p<0.05). Çalışma boyunca NM ve TK gruplarında ağrı azalırken RYC grubunda ağrı değişmedi (p>0.05). Kavrama kuvveti tüm gruplarda çalışma boyunca gelişme gösterdi, istatistiksel açıdan anlamlı değildi (p>0.05) ve fakat gruplar arasında fark görülmedi. AUSCAN ve QUICKDASH skorlarında bütün gruplarda tedavi öncesi ve sonrası karşılaştırmada iyileşme görüldü (p<0.05). NM ile TK grupları QUICKDASH skoru kıyaslamasında iyileşme NM grubu lehineydi (p<0.05). Sonuç olarak el OA'da ağrı kontrolü için NM ve TK uygulamaları tercih edilebilirken kavrama kuvveti ve fonksiyonel durumda iyileşme sağlamak için NM, TK ve RYC uygulamalarının üçü de birbirine alternatif kullanılabilir. Robotik cihazların rehabilitasyon programlarında yerini almasıyla beraber giyilebilir cihazların kullanıldığı çalışmalarda farklı fizyoterapi teknikleri ile karşılaştırıldığı çalışmalar yapılarak etkinliği araştırılabilir.It was aimed to investigate the effects of neuromobilization, tendon gliding and robotic assistive device use on pain, grip strength and hand functions in patients with hand osteoarthritis. The study included 30 women, 9 men and 39 patients aged between 45 and 87 years. Individuals were divided into three groups: neuromobilization (n=13), tendon gliding (n=13) and robotic assistive device (n=13) groups. Exercise training was given to all groups. In addition to the neuromobilization (NM) group, median, ulnar and radial nerve mobilization, tendon gliding exercises were applied to the tendon gliding (TG) group, and passive joint movements with robotic gloves were applied to the robotic assistive device (RYC) group. Visual analogue scale (VAS), Australian-Canadian hand osteoarthritis index (AUSCAN), McGgill Pain Scale, arm, shoulder and hand problems quick questionnaire (QUICK DASH), Jebsoen Taylor hand function test (JTHF) and dynamometer were used to evaluate the individuals. The study was conducted for 8 weeks, 3 days a week. When examined in terms of pain, a significant difference was seen in the NM and TG groups compared to the RYC group (p <0.05). While pain decreased in the NM and TG groups throughout the study, the pain did not change in the RYC group (p>0.05). Grip strength improved throughout the study in all groups, although it was not statistically significant (p>0.05) and there was no difference between groups. An improvement was seen in AUSCAN and QUICKDASH scores in all groups before and after treatment (p<0.05). When comparing the QUICKDASH score between NM and TG groups, the improvement was in favor of the NM group (p<0.05).As a result, while NM and TG applications can be preferred for pain control in hand OA, all three of the NM, TG and RYC applications can be used as alternatives to each other to improve grip strength and functional status. As robotic devices take their place in rehabilitation programs, the effectiveness of wearable devices can be investigated by comparing them with different physiotherapy techniques.