Rotator kılıf yırtığı olan hastalarda kor stabilizasyon egzersizlerinin vücut işlevleri, aktivite ve katılıma etkisinin araştırılması

Abstract

Bu çalışma, rotator kılıf yırtığı tanılı hastalarda konservatif tedaviye (KT) ek olarak uygulanan kor stabilizasyon (KS) egzersizlerinin hastaların vücut işlevleri, aktivite ve katılım düzeyi üzerine etkisini araştırmak üzere planlandı. Çalışmamıza rotator kılıf yırtığı tanılı 36 hasta dahil edildi. Katılımcılar randomize kontrollü şekilde iki gruba ayrıldı. Gruplardan birine (n=18, yaş ort=55,33±10,05) yalnızca KT uygulanırken diğer gruba ise (n=18, yaş ort=54,27±8,59) KT+KS uygulandı. Uygulama, haftada 3 gün olmak üzere toplam 6 haftada tamamlandı. Hastaların vücut işlevlerini değerlendirmek için McGill Ağrı Ölçeği Kısa Formu (McGill-SF), Pittsburgh Uyku Kalite İndeksi (PUKİ), ve Lazer İmleçli Açı Tekrarlama Testi (Lİ-ATT) kullanıldı. Aktivite ve katılım düzeylerini değerlendirmek için de Kol, Omuz ve El Sorunları Anketi (DASH), Hastaya Özgü Fonksiyonel Skala (HÖFS) ve Western Ontario Rotator Cuff Ölçeği (WORC) kullanıldı. İlgili ölçüm araçları müdahale öncesi ve sonrasında tekrarlanarak karşılaştırmalar yapıldı. Grup içi analiz sonuçları, her iki grupta uygulanan tedavi programının ağrı (McGill-SF), propriyosepsiyon (Lİ-ATT fleksiyon ve abdüksiyon), omuz fonksiyonelliği (HÖFS ve DASH) ve yaşam kalitesi (WORC) parametreleri üzerinde etkili olduğunu gösterdi (p<0,05). Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre etkililik karşılaştırması yapıldığında, gruplar arası karşılaştırma sonuçları KT+KS grubunda ağrı, hastaya özgü omuz fonksiyonelliği ve yaşam kalitesi üzerinde daha fazla etkili sonuçlar elde edildiğini, dolayısıyla daha etkili müdahale kazanımı olduğunu gösterdi (p<0,05). Çalışma sonuçlarına göre omuz müdahalesine kor stabilizasyon egzersizlerinin dahil edilmesinin faydalı olacağı düşünülmektedir.

This study was planned to investigate the effect of core stabilization (CS) exercises applied in addition to conservative treatment (CT) on body functions, activity, and participation levels of patients with rotator cuff tear. The study included 36 patients with rotator cuff tear. One group (n=18, mean age=55.33±10.05 years) received only CT while the other group (n=18, mean age=54.27±8.59 years) received CT+CS. The intervention was completed in a total of 6 weeks, 3 days/a week. The McGill Pain Questionnaire Short Form (McGill-SF), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Laser-Pointer Assisted Angle Reproduction Test (LP-ART) were used to evaluate the body functions of the patients. The Disabilities of the Arm, Shoulder, and Hand Questionnaire (DASH), Patient Specific Functional Scale (PSFS), and Western Ontario Rotator Cuff Index (WORC) were used to evaluate the activity and participation levels. All measuring tools were repeated before and after the intervention. The results of the within-group analysis showed that the treatment program applied in both groups was effective on pain (McGill-SF), proprioception (LP-ART flexion and abduction), shoulder functionality (PSFS and DASH) and quality of life (WORC) parameters (p<0.05). Between-group comparisons showed that more effective results were obtained on pain, patient-specific shoulder functionality, and quality of life in the CT+CS group (p<0.05). When the effectiveness comparison was made according to the results obtained from the study, the between-group comparison results showed that more effective results were obtained on pain, patient-specific shoulder functionality, and quality of life in the CT + CS group, and therefore there was a more effective intervention gain (p < 0.05). According to the results, it is thought that it would be beneficial to include CS exercises in shoulder intervention.