İklim değişikliği uluslararası sözleşmelerinde Türkiye'nin konumu ve sürdürülebilir kalkınmaya etkisi

Abstract

Küresel ısınmanın ana kaynağı insan faaliyetleridir. Enerji, sanayi, ulaşım, tarım, ormancılık, atık ve arazi kullanımındaki insan faaliyetleri sonucunda sera gazları üretilmektedir. Küresel ısınma; kuraklık, seller ve kıtlık gibi olası sorunlara neden olabileceği için insanlık için tehlike oluşturmaktadır. İklim değişikliği olgusu ilk olarak 1994 yılında yürürlüğe giren Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi (UNFCCC) kapsamında uluslararası düzeyde ele alınmıştır. Ortaya çıkan ve gelişmiş ülkelere sera gazı emisyonlarının sınırlandırılması ve azaltılması konusunda yasal olarak bağlayıcı yükümlülükler getiren Kyoto Protokolü 1997 yılında imzalanmış ve 16 Şubat 2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

The main source of global warming is human activities. Greenhouse gases are produced as a result of human activities in energy, industry, transportation, agriculture, forestry, waste and land use. Global warming; It poses a danger to humanity as it may cause possible problems such as drought, floods and famine. The phenomenon of climate change was first addressed internationally within the scope of the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), which entered into force in 1994. The Kyoto Protocol, which imposes legally binding obligations on the emerging and developed countries for limiting and reducing greenhouse gas emissions, was signed in 1997 and entered into force on February 16, 2005.