Betonarme okul binalarında kullanıcı konforunun araştırılması; Hatay ili örneği

Abstract

İnsanlar eski çağlardan beri barınaklarında taşıyıcı olarak doğal taşları ve harçları kullanmışlardır. Taş ve harçların basınç dayanımı yüksek, eğilme ve çekme dayanımı düşük olduğundan bu malzemeler yetersiz kalmış, zaman içinde yeni malzeme arayışları ile yapı üretiminde beton ve betonarme kullanılmaya başlanmıştır. Beton ve çelik çubuklardan oluşan güçlü kompozit yapı malzemesine donatılmış beton anlamına gelen 'betonarme' denmiştir. Betonarme ilk olarak 19. Yüzyıl sonlarında kayık yapımında kullanılmış, ardından betonarme evler ve okul binaları yapılmıştır. Özellikle 20.yüzyılda şehirlerin hızlı büyümesi ve yanlış planlanması, binaların özensiz tasarımı ve yapımı, bu uygulamalarda betonarmenin bilinçsizce kullanılması gibi nedenlerle toplumda, betonarmeye karşı önyargı oluşmuştur. Bu önyargının toplumda öğretilmiş bilgiyle oluşup oluşmadığı, üzerinde düşünülmesi ve araştırılması gereken bir konudur. Bu çalışmada betonarmenin ve betonarme okul binalarının tarihi gelişimi incelenmiş, toplumdaki ön yargının nedenini araştırmak amacı ile alan çalışması için anket soruları hazırlanmış, betonarme okul binalarının toplumun konforuna katkısı olup olmadığı sorgulanmıştır. Anket uygulamasında Hatay ilinin seçilen Arsuz, Belen ve İskenderun ilçelerinde bina yaşı 20 yıldan az ve 20 yıldan fazla betonarme okul binalarında eğitim veren öğretmenlere anket aracılığıyla sorular sorulmuş, görüşleri alınmıştır. Anket verilerinin değerlendirilmesinde, yüzde ve frekans analizleri, güvenilirlik analizleri, bağımsız iki örnek T-testi analizleri uygulanmıştır. Yapılan analizlerden örneklem gruplarının değerlendirilmesi ile ilgili verilere ulaşılmıştır. Çalışmanın sonucunda kullanıcıların malzeme ile ilgilenmediği binanın eski veya yeni oluşu ile ilgilendiği, yeni inşa edilen okul binalarında memnuniyetin daha fazla olduğu, memnuniyetsizliğin binanın betonarme olmasından değil, yanlış planlamadan kaynaklı olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Natural stones and mortars have been used as carriers in their shelters since ancient times by people. Since stones and mortars have high compressive strength and low bending and tensile strength, these materials were insufficient, and in time, concrete and reinforced concrete began to be used in building production with the search for new materials. The strong composite building material consisting of concrete and steel rods was called 'reinforced concrete', which means concrete equipped. Reinforced concrete was first used in the construction of boats in the late 19th century, followed by reinforced concrete houses and high-rise buildings. Especially in the 20th century, due to the rapid growth and wrong planning of cities, amorphous design and construction of buildings, and the unconscious use of reinforced concrete in these applications, a prejudice against reinforced concrete has emerged in society. Whether this prejudice is formed with the knowledge taught in the society is an issue that needs to be considered and investigated. In this study, the historical development of reinforced concrete and reinforced concrete school buildings was examined, questionnaire questions were prepared for fieldwork in order to investigate the cause of prejudice in society, and it was questioned whether reinforced concrete school buildings contributed to the comfort of the society. In the survey application, questions were asked to the teachers who gave education in reinforced concrete school buildings with a building age of less than 20 years and more than 20 years in Arsuz, Belen and İskenderun districts of Hatay province, and their opinions were taken. In the evaluation of the survey data, percentage and frequency analysis, reliability analysis, and independent two-sample T-test analyzes were applied. From the analyzes made, data related to the evaluation of the sample groups were obtained. As a result of the study, it was concluded that the users were not interested in the materials, they were interested in the old or new building, the satisfaction level was higher in the newly built school buildings, the dissatisfaction was not due to the reinforced concrete building but to the wrong planning.