Uzun süreli mültecilik bağlamında uyum: Adana'daki Suriyeliler örneği

Abstract

Bu araştırmanın amacı, artık uzun süreli mültecilik tanımına giren Türkiye Cumhuriyeti'ndeki Suriye kaynaklı göç durumunu, gelinen aşamada uyum açısından derinlemesine incelemektir. Araştırma deseni olarak, bir konuyu karşılaştırmalı ve sürekli analiz yöntemi ile ele alarak, o konu ile ilgili verilerden teoriye ulaşmayı hedefleyen gömülü kuram seçilmiştir. Öznesi insan olan bu araştırma için nitel bir paradigma benimsenmiştir. Araştırmanın veri kaynağını ise genel olarak istatistiki bilgiler ile hukuksal düzenlemelerden oluşan doküman taraması ve saha araştırması oluşturmaktadır. Saha araştırmasında yarı yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılmış olup, 16 Suriyeli ve 16 yerel halktan olmak üzere toplam 32 katılımcı ile görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Veri kaynaklarından elde edilen bilgiler gömülü kuramın üç aşamalı kodlama süreciyle analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular ışığında, her iki toplum ile yapılan görüşmelerden temel uyum göstergeleri konusunda, Suriyeliler için zaman içinde göstergeler iyileşirken, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları için kamusal hizmetler konusunda bir gücenme ve yoksunluk hissi oluşmaya başladığı, Suriyeli geçici koruma altındaki kişiler mutluyken ve temel güven duygusuna sahipken, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının kendilerini mutlu ve güvende hissetmediği, kalışın uzaması ile kök salmak isteyen Suriyeli geçici koruma altındaki kişilerin ortak bir noktada bulaşma isteği bulunurken, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının ise toplumlar arasına sınır koymaya başladığı, Suriyeliler giderek alışırken, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının giderek uzaklaştığı, her iki toplum arasında etkileşimin neredeyse hiç olmadığı ve her iki toplumun da uyumu karşıdan beklediği tek taraflı bir uyum beklentisi içinde olduğu tespit edilmiştir. Bulgular doğrultusunda, uzatılmış mültecilik bağlamında her iki toplumun uyum süreçlerinin çok boyutlu bir yapıya sahip olduğu ve zaman içerisinde değişime uğradığı görülmüştür. Sonuç olarak, toplumlar arasında sosyal etkileşimi ve uyum konusunda iş birliğini artıracak mekanizmaların ve politikaların hayata geçirilmesi uyum açısından önemlidir.The aim of this research is to conduct an in-depth examination of the integration of Syrian-origin migration from the perspectives of both citizens of the Republic of Türkiye and Syrians under temporary protection in Türkiye, which now falls under the definition of protracted refuge. Grounded theory is used as the research method, as it aims to develop a theory by analyzing a subject through constant comparative analysis. A qualitative paradigm has been adopted, as the study focuses on human subjects.The data sources of the study consist of a document review, which primarily includes statistical data and legal regulations, as well as a field study. In the field study, the semi-structured interview technique was employed. The total sample comprises 32 participants, including 16 Syrians and 16 Turkish citizens. Data obtained from the study were analyzed through the three-step coding process unique to grounded theory.The findings of the study indicate that while key integration indicators have improved for Syrians, Turkish citizens have begun to experience resentment and a sense of relative deprivation due to Syrians' access to basic public services. Syrians report feeling happy and safe in Türkiye. Conversely, Turkish citizens express feelings of unhappiness and insecurity regarding the presence of Syrians. As Syrians seek to establish common ground with the local community, Turkish citizens tend to create social boundaries between themselves and Syrians. Furthermore, as Syrians become more integrated, Turkish citizens increasingly feel alienated. Additionally, there is minimal social interaction between the two communities. Finally, both groups expect the other to adapt, leading to a one-sided expectation of integration. Based on these findings, it has been observed that the integration processes of both communities are multidimensional and evolve over time in the context of protracted refuge. In conclusion, the implementation of mechanisms and policies that promote social interaction and cooperation between communities is crucial for fostering meaningful integration.